Go, Igo, Baduk, Weiqi (囲碁)
≡ Menu

Iden des März (Idus Martiae)

Salvete plurimum!
Nomen mihi est Magister Craft.
Hodie fabulam de Idibus Martiis discetis.
Olim erat vir nomine Gaius Iulius Caesar.
Caesar fortis et sapiens erat.
Maximus dux exercitus erat.
Sed senatoribus Caesar non placebat.
Minime.
Senatores Caesarem timebant.
Senatores putabant Caesarem regem esse velle.
Itaque, senatores Caesarem interficere volebant.
Idibus Martiis Caesar domi cum uxore erat.
Illo die in curiam ire debebat.
Caesar ire nolebat.
Illo die Caesar aegrotabat.
Uxor etiam illa nocte somnium malum habebat.
In somnio domus Caesaris cecidit et
Caesar a viris interfectus est.
Uxor timebat.
Advenit amicus Caesaris.
Et paulo post Caesar cum amico ad curiam iit.
Haruspex Spurinna Caesarem monuit.
„Caesar! Caesar! Cave Idus Martias!“
Sed Caesar risit.
In curia Cimber Caesarem pulsavit.
Caesar dixit, „Ista quidem vis est!“
Et fere omnes senatores Caesarem confoderunt.
Caesar interfectus est.
Parricidium fuit.
Postea populus Romanus valde tristis erat.
Populus curiam incendit.
Ecce finis fabulae Iduum Martiarum.
Valete!
Cavete!

Dies ater

Salvete, Auditores! Quanta miseria! Quanta calamitas! Ego sto in loco prope Vesuvium montem sito. Ubique ignes flammaeque. Ingenti vi e monte erumpunt et magnam nubem in caelum iactant. De caelo summa copia terrae et cineris decidit et homines, vias, villas tegit. Loca tremere non desinunt. Ubique clamores miserorum hominum, saepe voces audio: «Date auxilium!» – «Adeste nobis!» – «Quis me, quis liberos meos adiuvat?»

Audite ipsi, auditores mei! Homines magna voce clamant: «O di, quam crudeles estis! Quam atrox est fatum!» Vix possum videre aedificia, campos, agros. Sol abest. Nox adest. Specto fumum tantum et ignem. In nube magis magisque densa et fervida homines non iam possunt spiritum ducere. Multi ad mare currunt navesque petunt. In mari fuga salutem petere volunt. Cinis, fumus, ignis omnes opprimunt. Ubique corpora mortuorum iacent. Numquam calamitatem tam ingentem neque ego vidi neque alii viderunt. O di, cur hanc summam miseriam Romanis attribuistis? Cur vestro consilio hic dies ater accidit?

Domus Romana

Altis de caelo venio

 «Das Jahr 1534 erwies sich für Martin Luther in Wittenberg als sehr segensreich. Die erste Gesamtausgabe seiner Bibelübersetzung war erschienen und einige Tage vor Weihnachten wurde ihm sein sechstes Kind, das Margretlein, geboren. Während Luther die Weihnachtspredigt über Lukas 2, 8-20 ausarbeitete, fanden seine Gedanken Wort und Weise zu einem der schönsten deutschen Weihnachtslieder: Vom Himmel hoch da komm ich her. 1913 gab Hans Lüstenröder in Frankfurt a.M. ein Büchlein heraus: Lauda Sion Salvatorem! Cantica Latina mit der lateinischen Übertragung des Lutherliedes durch Heinrich Hansen, Pfarrer auf der nordfriesischen Insel Pellworm.», aus: Josef Hohl, Tiro 37/1991 (H. 11/12) S. 2, zitiert nach: www.gottwein.de

1. Altis de caelis venio
Novumque vobis nuntio,
Quo maius et iucundius
Nil percepistis auribus.

2. Est natus puer hodie
Ex casta vobis virgine,
Puerulus tenellulus,
Quo cunctus gaudet populus.

3. Est varus Dei filius
Salvator, Christus, Dominus,
Salvabit ipse populum,
Redemptor erit gentium.

4. Salutem vobis tribuet,
Quam Deus pater conferet,
Nobiscum in caelestibus
Vivetis regionibus.

5. En signum vobis indico:
Nunc iacet in praesepio
Amictus incunabulis,
Qui mundum portat umeris.

6. O res quam laeta omnibus!
Eamus cum pastoribus,
Laeto visamus animo,
Quod Deus dat in Filio!

7. Attende, cor, et aspice:
Quis iacet hic in stramine?
Quis pulcher est infantulus?
Est sane dulcis Iesulus.

8. O salve, hospes nobilis,
Qui homines non respuis,
Hanc venis in miseriam:
Quid gratus Tibi porrigam?

9. Rerum creator omnium,
Nunc ubi est imperium,
Cum iaces in graminibus,
Quae edunt bos et asinus?

10.En mundus quamvis latior,
Auro gemmisque stratior,
Et margaritis splendidus
Prae cunis his, heu quantulus!

11. Faenum et incunabula
Sunt purpura et serica,
In quibus, Rex ditissime,
Splendes fulgesque lucide.

12. Sic vere mihi indicas,
Quantopere fastidias
Terrenas res et glorias
Honores et divitias.

13. O Jesu, meum animum
Fac Tibi purum lectulum,
In quo – ah, quantum gaudium! –
Quiescas in perpetuum

14. Qua re exsultat animus
Laetisque canit fidibus,
Et verum clamat euoe
Hoc salutari tempore.

15. Laus honor Deo Maximo
Et parto Unigenito,
Qui angelis est gaudium
Et nobis novum saeculum!